Idman.biz
Slavko Tekiç Azərbaycan cüdo üzrə milli komandasının əsas məşqçilərindən biridir və onun fəaliyyəti çox vaxt kölgədə qalır. Riçard Trautmann ilə müqayisədə onun haqqında internetdə demək olar ki, məlumat yoxdur.
Bu ədalətsizliyi aradan qaldırmaq üçün İdman.Biz üç il ərzində cüdoçularımızın uğurlarına mühüm töhfə vermiş mütəxəssislə müsahibəni təqdim edir.
– Almaniyada yaşamış bir serb hazırda Azərbaycanda işləyir və rus dilində danışır. Bu yol necə formalaşdı?
– Əvvəlcə Azərbaycana Riçard Trautmann gəldi. Biz 2008-ci ildən Almaniyada onunla çiyin-çiyinə çalışmışıq, aramızda əla qarşılıqlı anlaşma var. O, dərhal birlikdə işləməyi təklif etdi. Otuz il yaşadığım şəhəri tərk edib tanımadığım bir ölkəyə getmək asan deyildi, amma qərar verdim. Dillərə gəlincə, mən dörd dili sərbəst bilirəm.
– 2009-cu ildə siz Hamburqda bütün idman növləri üzrə ilin ən yaxşı məşqçisi seçilmisiniz...
– Bəli, həmçinin Almaniyada ilin ən yaxşı cüdo məşqçisi seçilmişəm. Yeri gəlmişkən, Parisdə mənim yetirməm Miriam Butkereyt 70 kq çəki dərəcəsində gümüş medal qazandı. Beləliklə, son Olimpiadada mənim üç medalım oldu: Azərbaycandan iki qızıl və Almaniyadan bir gümüş. Mən Almaniyada əvvəlcə idmançı kimi çıxış etmişəm, 1997-ci ildən isə məşqçi kimi fəaliyyət göstərirəm.
– Bakıya gəlişiniz dostluq jesti idi, yoxsa praqmatik hesab? Doğrudanmı burada daha çox maaş alırsınız?
– Belə deyək: burada həyat daha asandır. Almaniyada mənzil kirayəsi 1500 avrodan başlayır, digər xərclər də daha yüksəkdir. Əgər oradakı qədər maaş alsan, burada əlində daha çox vəsait qalır. Yaşamaq daha rahat olur. Deməli, bu həm dost dəstəyi, həm də alman praqmatizmidir (gülür).
– Alman məşqçilərlə bizim məşqçilər arasında fərq nədir?
– Peşəkarlıq baxımından fərq görmürəm. Həm orada, həm də burada öz işinin ustalarıdırlar, özlərinə və başqalarına qarşı tələbləri bilirlər. Amma mentalitet fərqlidir. Azərbaycanda məşqçilər daha səmimidirlər, münasibətlər daha isti və dostcadır. Bizim yığmada Elxan, Elçin və ya Abdulhaq daim hamını şam yeməyinə dəvət edir və hesabı özləri ödəyirlər. Ümumiyyətlə, ölkədə demək olar ki, bütün məşqçilər belə edir. Almaniyada isə bunu yalnız klubun rəsmi tədbirlərində görə bilərsən.
– Siz artıq bu ənənəni mənimsəmisiniz?
– Bəli, işə başladığım ilk ildən həmkarlarımı dəvət etməyə başlamışam (gülür).
– Daha hansı sahədə bir az azərbaycanlı olmusunuz?
– Avtomobil sürməkdə (gülür). Əvvəl çox çətin idi. Həyat yoldaşım daha tez öyrəşdi, indi o, Bakı sürücülüyünün əsl peşəkarıdır. Amma mənim üçün burada sükan arxasına keçmək xoş deyil – sürücülük mədəniyyəti çatışmır. Hər kəs irəli keçməyə çalışır, səbəbsiz siqnal verirlər. Almaniyada əsas yoldasansa, səni avtomatik buraxırlar. Burada isə özün irəli atılmasan, hətta qayda sənin tərəfinizdə olsa belə, heç kim yol vermir. Çalışıram az sürüm və əsəblərimi qoruyum, amma insan buna da öyrəşir.
– Ailəniz artıq Bakıya tam uyğunlaşıbmı?
– Bəli, həyat yoldaşım və qızım buradadır. Qızım "British College"də oxuyur və bu yaxınlarda həmin kollecin bütün dünya üzrə ən yaxşı altıncı sinif şagirdi seçilib. Hətta anam da məni ziyarətə gəlib.
– Qızınız artıq Azərbaycan dilini öyrənir, bəs siz nə vaxt başlayacaqsınız?
– Mən artıq başlamışam. Bir neçə söz və ifadə bilirəm. Məsələn, vitse-prezidentimiz Rəşad Rəsullu iclaslarda Azərbaycan dilində danışanda onu tərcüməçisiz başa düşməyə çalışıram.
– Bakıda sevdiyiniz istirahət məkanları varmı?
– Bəli, əlbəttə. Bu, bulvardır, daha dəqiq desək, "Dəniz Mall" ticarət mərkəzindən "Marriott" hotelinə qədər olan hissə. Həmin ərazidə bir neçə restoran var, biz ora yüngül yemək üçün gedirik. Azərbaycanda çoxlu dadlı yeməklər var, xüsusilə ət yeməkləri.
– Buraya gəlməzdən əvvəl Azərbaycan sizdə hansı assosiasiyalar yaradırdı?
– İki məşqçi - Rəşad Məmmədov və Rəşad Həsənovla. Biz uzun illərdir dostuq. Əlbəttə, sizin güləşçilərlə də – onlar həmişə çox sərt və güclü olublar. Alman idmançıların azərbaycanlılara qarşı çıxacaqlarını biləndə necə həyəcanlandıqlarını görmüşəm. Onlar anlayırdılar ki, onları çox ağır görüş gözləyir.
Daha bir assosiasiya – qara kürü idi (gülür). Mən həmişə Rəşadlara alman şokoladı və ya pivə gətirirdim, çünki söhbət idmançılardan gedir. Onlar isə cavab olaraq mənə həmişə bir banka qara kürü verirdilər, bilirdilər ki, qızımla bu delikatesi sevirik. Həyat yoldaşım isə onun necə olması barədə heç təsəvvürə malik deyildi.
Belə hədiyyə mübadiləsindən sonra baş verən gülməli bir hadisəni xatırlayıram: bir gün evə gəldim, soyuducuya baxdım, kürü yoxdur. Soruşdum ki, burada balaca bir banka var idi. O dedi: "Bəli, açdım, dadmaq istədim, amma gördüm ki, hamısı xarab olub – qara rəngdədir və duzludur, ona görə də atdım" (gülür). Mən isə sonra uzun müddət ona bunun nə qədər bahalı olduğunu və məhz belə olmalı olduğunu izah etdim.
– Bəs indi Azərbaycan sizdə hansı assosiasiyanı yaradır?
– İdmançıların və məşqçilərin vahid, sıx bir kollektiv təşkil etdiyi əla cüdo komandası ilə.
– Almaniya və Azərbaycan idmançıları arasında fərq varmı?
– Bəli, bu, özünə intizamdır. Yəni axşam saat on olduğunu bilib mobil telefonu kənara qoymaq və istirahət etmək. Məşqə ən azı 15 dəqiqə əvvəl gəlmək, təyin olunan vaxtda yox və ya mütəmadi gecikməmək. Çox yeməmək və çəkini qorumaq. Almaniyada 30 illik iş təcrübəmdə belə pozuntular çox az olub, burada isə təəssüf ki, bir neçə həqiqətən yaxşı idmançı var ki, onların özünə intizamı zəifdir.
– 7–8 il əvvəl cüdoda ən böyük problem qəlyan idi. Bəs indi?
– İndi belə problem yoxdur. Cüdoçularımız siqaret çəkmir və spirtli içki qəbul etmirlər. Amma yuxarıda sadaladıqlarımla, xüsusən telefon məsələsi ilə bağlı problemlər var.
– Bilirəm ki, qayda pozanların adını çəkməyəcəksiniz – bu, komandanın daxili işidir. Bəs ən intizamlı idmançı kimi kimi qeyd edərdiniz?
– (Fikirləşir) Mənim üçün bu, Rəşid Məmmədəliyevdir. Onun özünə intizamı ən yüksək səviyyədədir.
– Qızınız cüdo ilə məşğuldur. Gələcəkdə hansı ölkə – Serbiya, Almaniya, yoxsa Azərbaycan adına çıxış edəcək?
– O, hələ on iki yaşı tamam olmamış U14 turnirində qalib gəlib! Bilirsiniz, o, Serbiya və Almaniya vətəndaşıdır, amma məncə, artıq seçimini edib. O, yalnız Azərbaycan dilini həvəslə öyrənmir, həm də Azərbaycan bayrağı olan nişanlar alıb – evdə bir bayrağımız da var – və onları öz cüdo geyiminə tikmək istəyir (gülür).
