Idman.biz
Artıq iki ildir ki, Azərbaycan akademik avarçəkmə yığmasının baş məşqçisi vəzifəsini Vladimir Morozov icra edir. O, bu posta 2023-cü ilin oktyabrında təyin olunub.
Bəs Vladimir Morozov bu iki il müddət ərzində ona həvalə edilmiş idman növündə nələrə nail ola bilib?
İdman.Biz 72 yaşlı ukraynalı mütəxəssislə söhbətə elə bu saualla başladı.
- İki il yalnız orduda çağırışçılar üçün uzun müddət sayıla bilər, amma idmanda belə qısa vaxt ərzində nəyə isə nail olmaq çox çətindir, xüsusilə də işi sıfırdan başlamağa məcbur olanda. Lakin biz gələn kimi dərhal gəncləri cəlb etdik, internat-akademiya yaratdıq, burada gələcəyin əsl avarçəkənlərini yetişdirəcəyik. Axı burada hətta məşqçilər belə yox idi! Bir-iki ilə uğur qazanmaq mümkün deyil. Gücü bir neçə ilə artırmaq olar, amma dözümlülüyü - yox. Dözümlülük üçün ən azı 5-6 il ardıcıl məşqlər və gərgin iş tələb olunur.
- Siz Ukrayna üçün olimpiya çempionları yetişdirmisiniz, sonra ABŞ-də çalışmısınız. Bəs niyə Azərbaycanda işləməyə razılaşdınız, üstəlik, özünüz də qeyd etdiniz ki, burada işi sıfırdan başlamaq lazım idi?
- Mənim yaşımda artıq çox seçim edə bilmirsən. Dəvət etdilər - mən də gəldim. Üstəlik, federasiyanın əvvəlki rəhbərliyi də məni dəvət etmişdi, lakin o vaxt mən Ukrayna yığmasını London Olimpiadasına hazırlayırdım və onları yarı yolda qoymaq istəmirdim.
- Siz özünüz yaş məsələsinə toxundunuz. 70 yaşında başqa bir ölkənin yığmasını çalışdırmaq ciddi sınaqdır. Sizə, məsələn, gündə iki dəfə məşq keçmək çətin deyilmi?
- Mən yaşımı hiss etmirəm. Azərbaycana gəlincə, sizin ölkəniz mənim üçün heç vaxt yad olmayıb - mən burada hələ SSRİ yığmasının məşqçilərindən biri olarkən işləmişəm. Axı Mingəçevir bazası bütün Sovet İttifaqında ən yaxşısı idi. Məhz burada SSRİ-nin avarçəkənləri məşq edirdilər.
Hazırda qarşıma məqsəd qoymuşam - yerli kadrlar yetişdirmək: həm idmançılar, həm də məşqçilər. Mən hesab edirəm ki, bu, tamamilə düzgün yanaşmadır - yalnız əcnəbilərə arxalanmaq olmaz. Biz bu gün işləyirik, sabah gedəcəyik, ona görə də xarici mütəxəssislərin qarşısına yerli məşqçilərin hazırlanması vəzifəsi qoyulmalıdır. Üstəlik, Mingəçevir kimi möhtəşəm avarçəkmə bazası olduğu halda! Bu baza bütün peşəkar avarçəkənlərin arzusu ola bilər. Federasiya rəhbərliyi də gənc kadrların hazırlanmasına çox ciddi yanaşır. Görsəydiniz, avarçəkənlər üçün nə qədər xüsusi trenajorlar alınıb! Biz, həmçinin, ilboyu məşq etməyə imkan verən bir zal da yaratmışıq.
- Bəs Bakıda məşq keçmirsiniz?
- Xeyr, nəyə görə? Mən ümumiyyətlə Mingəçevirdən heç yerə getmirəm. Burada məşq üçün demək olar ki, ideal şərait var - əla çay marşrutu, internatımızın uşaqları da burada yaşayır və məşq edirlər.
- Əgər hər şey bu qədər yaxşıdırsa, şərait yaradılıbsa, bəs niyə avarçəkənlərimiz MDB Oyunlarında bir qızıl medal belə qazana bilmədilər?
- Bəs baxın, kim qalib gəlirdi - ruslar və belaruslar. Axı onlar dünyanın ən güclü avarçəkənlərindəndir. Onlar 8-10 ildir peşəkar səviyyədə məşq edən gənclərdir. Bizim uşaqlar isə cəmi bir neçə ildir məşq edirlər. Bizim idman növündə bir ilə yalnız idmançını avarlarla düzgün işləməyə, dözümlülük və texnikanı formalaşdırmağa öyrətmək mümkündür. Üstəlik, bizdə məşq edənlər adi məktəblilərdir - onlar orta məktəbdə oxuyurlar, repetitor yanına gedirlər, sonra isə məşqə gəlirlər. Belə şəraitdə biz yalnız avarçəkmə ilə yaşayan, təlim-məşq toplanışlarından çıxmayan rus və belarus idmançıları ilə necə rəqabət apara bilərik?
- Amma siz dediniz ki, artıq bizdə də akademiya fəaliyyət göstərir.
- Bəli, amma orada hələlik cəmi dörd avarçəkən var - 2009-2010-cu il təvəllüdlü uşaqlar. Biz onları peşəkar idmançılara çevirməyə çalışırıq. Onlardan ikisini artıq gələn ilin yayında Almaniyada keçiriləcək Avropa çempionatına hazırlayıram. Bunlar Ziya Məmmədzadə və Nurlan Paşayevdir. Ümid edirəm ki, onların adını hələ çox eşidəcəksiniz!
Vüqar Vüqarlı
