Idman.biz
Böyük idmandan ayrıldıqdan sonra onu demək olar ki, nə efirlərdə, nə də idman mediasında görmək olur. Halbuki, hazırkı vəzifəsi - Azərbaycan qadın güləşi yığmasının baş məşqçisi vəzifəsini icra etməsi - jurnalistlərlə daha çox ünsiyyətdə olmağını tələb edir.
Məhz bu mövzu ilə İdman.Biz Toğrul Əsgərovla - sərbəst güləş üzrə olimpiya çempionu ilə - müsahibəyə başladı.
- Böyük idmandan getdikdən sonra sizi demək olar ki, efirlərdə görmürük. Halbuki indi qadın güləşi yığmasına rəhbərlik etdiyiniz üçün az məşhur deyilsiniz.
- Mən "idman müəllimləri" ilə efirlərə çıxmaq əvəzinə, vaxtımı daha faydalı işlərə sərf etməyi üstün tuturam. Üstəlik, efirə çıxan kimi, yaxud kiməsə müsahibə verən kimi dərhal mənim barəmdə qəribə şərhlər yazan, varlığından belə xəbərim olmayan adamlar peyda olur. Bu məni iyrəndirir, ümumiyyətlə, efirdə görünmək istəyimi öldürür. Məsələn, unutmuram, bir dəfə yarışlardan qayıdarkən iki dəfə təyyarə dəyişdik, evə çatmaq üçün demək olar ki, 48 saat yoldaydıq. Yorğun, yuxusuz halda hava limanında bizi qarşılayan jurnalistləri incitməmək üçün müsahibə verdik. Sonra baxdıq ki, reportajın altına kimsə "Qaqam keflidi" yazıb. Belə olanda insanın efirə çıxmaq həvəsi qalırmı?
- Artıq 34 yaşınız var, amma hələ də ailə qurmağı düşünmürsünüz. İndiki vəzifəniz sizi ailə həyatından daha da uzaqlaşdırmaz ki?
- Hər şey ola bilər. Sualınızın nəyə yönəldiyini başa düşürəm: bir qadının problemini həll etmək bir şeydir, amma bütün qadın komandasının problemini həll etmək tam başqa məsələdir (gülür). Bu, doğrudan da çətindir. Komandadakı hər bir qıza ayrıca, fərdi yanaşmaq lazımdır. Onların öz dünyası, öz dili var, o dili başa düşmək bəzən heç bir məntiqlə mümkün olmur.
- Bəs siz onlarla necə dil tapmısınız?
- Mən hələ o yoldayam (gülür). Əvvəllər məşqlərə başlamazdan öncə komandanı toplayıb onlara peşəkarlıq, dözümlülük, çempion xarakteri haqqında söhbətlər edirdim. Öz nümunəmlə göstərirdim ki, uğura çatmaq üçün hansı çətinliklərdən keçmişəm, necə olimpiya çempionu olmuşam. Amma sonra başa düşdüm ki, bunun mənası yoxdur. Belə nəsihətlərlə onlara təsir etmək mümkün deyil. Onsuz da hərəsi yenə də düşündüyü kimi davranacaq. İndi isə onları sadəcə xalçaya çıxmazdan əvvəl motivasiya edirəm, məşqlərdə isə fəndləri təkmilləşdirməyə diqqət yetirirəm ki, onların fikri yalnız güləşdə olsun, başqa heç nəyə yönəlməsin.
- Bəs siz idmandan getməzdən əvvəl çoxmu düşündünüz? Axı siz güləş üçün hələ çox gənc yaşda - 27 yaşınız tamam olmamış - karyeranızı bitirdiniz. Necə düşünürsüz, tez alışıb, tez də sönmədinizmi?
- Mən "söndüm" deməzdim. Axı Avropa, Avropa Oyunları və Olimpiya çempionu olmuşam. Hətta ikiqat olimpiya çempionu da ola bilərdim - bir az bəxtim gətirmədi. Mən həmişə arzulayırdım ki, çempionluq medalını boynuma prezidentimiz assın, bu arzum Bakıda keçirilən Avropa Oyunlarında gerçəkləşdi və mən o vaxt hədsiz dərəcədə xoşbəxt idim, bunu da ona demişdim. Sonra çox sayda zədə aldım. Qarşıda iki yol vardı: ya güləşi davam etdirib sağlamlığımı itirmək, ya da məşqçiliyə keçmək. Mən ikinci yolu seçdim və bu qərarıma görə heç peşman deyiləm.
- Bəs həyata keçməyən arzunuz qalıbmı?
- Təəssüf ki, bəli. Mən heç vaxt dünya çempionu ola bilmədim, halbuki azı iki dəfə bu titula çox yaxın idim. İlk dəfə 2010-cu ildə Moskvada keçirilən dünya çempionatında, cəmi 18 yaşım olmadan finalda yerli güləşçi - rusiyalı Viktor Lebedevə çox gərgin qarşılaşmada uduzdum. 2015-ci ildə isə məni açıq-aşkar haqsızlıqla məğlub etdilər. İtaliyalı Frank Çamizo ilə görüşdə, hansı ki, mən onu Avropa Oyunlarında məğlub etmişdim. Hətta sonradan Beynəlxalq Güləş Federasiyası da kobud hakim səhvini təsdiqlədi, amma artıq gec idi – "qatar getmişdi". Çamizo məni "məğlub edərək" dünya çempionu oldu. Həmin il məni Avropanın ən yaxşı idmançısı seçdilər, amma bu, mənim üçün "oğurlanmış qızılın" yerini vermədi.
- Amma siz ona tam şəkildə cavab verdiniz - Rio Olimpiadasının yarımfinalında onu məğlub etdiniz.
- Bəli, elədir. Amma orada da yenidən çempion ola bilmədim - finalda rusiyalı Soslan Ramonova uduzdum. O, sonradan daha heç bir ciddi nəticə əldə edə bilmədi. Mən isə 2017-ci ildə idmandan ayrıldım. Daha sonra geri qayıtmağa cəhd etdim, amma alınmadı - başa düşdüm ki, bütün o zədələrdən və əməliyyatlardan sonra əvvəlki - çempion səviyyəmdə çıxış edə bilməyəcəyəm. Mən başqa səviyyəni qəbul etmirəm, ona görə də o zaman güləş karyeramı qəti şəkildə bitirmək qərarına gəldim.
Vüqar Vüqarlı
